... op däitsch ...

 

 

NÄCHTLICHE GASSE

 

Hohle Schritte

Murmeln

Mit einer Laterne

 

Lange Schatten

Kriechen

Über den holprigen Pfad

 

 

 

ZEIT

 

Überschwappende Kehlen

Schrill und keck

In luftigem Blond

 

Nach hinten streift der Blick

Nur kurz

Das Alter auf einem Stock ...

WIENER BLUT

 

Geigen hauchen beschwingt

Krinolinen an

 

Im Drei-Viertel-Takt

Wogt und wallt es,

Das Wiener Blut

 

 

 

VENEDIG

 

Stumm spielen

Abendrot und Schatten

Mit der schaukelnden Gondel

 

Das Tanzen ihrer Fackeln

Erweckt das Dunkel

Unter jedem Ponte,

Diesen verträumten,

Hüpfenden venezianischen Gedanken


(aus APROPO - Athénée Prose Poésie - 1967/68)

 

 

... méi roueger ...

 

 

DE LOMPEKRÉIMER

 

Eng Käerche wackelt d’Duerf erop

A léisst duerch d’Gaass hir Rieder grunschen,

De Meeschter huckelt hannendrop,

Wou d’Kierf an d’Säck gemittlech klunschen.

 

All Dag gëtt iwwer Land gezunn,

Esou muss hie säi Liewen droen,

All Dag schiert hien säi Päerd nees un,

Fir sech mat Lompen duerchzeschloen.

 

(1968)

 

 

ALLERHELL'GEN

 

Soss stinn se hei wéi doudeg

Schwaarz-gro am kale Steen,

Ons Kräizer op dem Kierfecht

Verlooss all beieneen.

 

Mä haut schläicht sech d’Erënnrong

Vu Graf zu Graf reiëm

A vill Gedanke spannen

Nees Liewe ronderëm.

 

E Liewen, dat sech heemlech

Un d’Schrëft am Grafsteen hänkt,

Déi rau dran agemeesselt

Wuel éiweg un dech denkt.

 

Esou stinn haut ons Kräizer

Nees lieweg beieneen

A wëssen ze verzielen,

Schwaarz-gro am kale Steen ...

 

(1973)

 

 

 

DE KARSCHNATZ

 

Keng Wollek péngecht wäit a breet

Do uewen d’Sonn haut, fir ze schéngen,

De Flouer blënzelt op der Heed,

An zeideg-houfreg sti seng Kéngen.

Kuck, d’Éichen, schlubbervoll d’Genéck,

Déi puche sech mam Laascht zesummen,

Derniewent schléit e Päiperlek

Gabrioulen op de Feierblummen.

 

Mä ’t héiert ee vu wäitem schonn

De Mann am Hank seng Séissel schläifen,

A Schrëtt fir Schrëtt an d’Owesstonn

Et spatz a schaarf duerch d’Hällem päifen ...

 

(1975)

 

 

 

... kleng Wourechten ...

 

 

  Wann iergendzwousch der Däiwel

  Bis an den Alter kënnt,

  Kuckt hien, dass en am Klouschter

  Eng Plaz als Gäertner fënnt.

 

    *

 

  Jo, jidd’ree spillt no sengen Nouten,

  Wéi hien et musikalesch fënnt,

  An d’Haaptsaach, dass e mat där Musek

  Dann a säin eegnen Himmel kënnt.

 

    *

 

  Wann en Hännes ënnert villen

  De Mond per hasard einfach hält,

  Kënnt et vir, dass een den Topert

  Mol nach net sou topeg hält.

 

    *

 

  Du bass villäicht mam Noper

  Wéinst denger Heck nach méi gehäit

  Wéi wann déi ganz Famill sech

  Wéinst Bëscher an den Hoer läit.

 

    *

 

  Opriichtegkeet ass schéin a gutt,

  Blouss wann der et a Moossen hutt:

  Ze mann ass wuel onéierlech,

  Ze vill schonn nees geféierlech.

 

't kann een de Kierchtuermshinnchen

Sou setze wéi ee wëllt,

E wäert sech ower dréien,

Wéi d’Loft e mat sech hëlt.

 

    *

 

Fir kënne laange Joren

En ale Mann ze sinn,

Da muss een et mat Zäit schonn

Am beschten Alter ginn.

 

    *

 

Wou eiser Härgott an dem Duerf

Eng Kierch fir seng trei Séile baut,

Do baut der Däiwel eng Kapell,

Wou hie perséinlech d’Klacke laut.

 

    *

 

A gong et mol um Futtball

Net sou wéi een et wollt,

Kritt eben den Arbiter

Oder de Bulli d’Schold.

 

    *

 

Déi Stierflech hunn de Schësser,

Déi Besser d’Diarrhée -

An ower sinn si grad sou dacks

Ewéi déi aner ënnerwee.

 


(1972 / 73)

 

 

... einfach Gewitzeltes ...

 

 

 

D’SCHNAPPEG

 

Aacht Wäiglieser sti fir Kiermessonndeg frësch

Gespullt a gedréchent an der Stuff op dem Dësch.

Hei zitt d’Déngschtmod e Schnappeg aus dem Schierteg eraus –

E Schnappeg? Jo jo, mä hatt mécht sech näischt draus,

't hält d’Glieser géint d’Sonn, et haucht iwwerall hin

A reift se mam Schnappeg, dass se schéi blénkeg ginn.

An iwwert dem Blénken do kënnt grad d’Madamm,

Si mécht mol grouss Aan a seet O mei! an O mamm!

„'t ass egal, äntwert d’Pëpp an druddelt d’Schnappeg nees an d’Täsch,

Ech hunn et schonn eng Woch, 't muss souwéisou gläich an d’Wäsch.“

 

 

 

 

FANGEROFDRÉCK

 

„Ech wäert Iech et weisen, ah jo, Héicht Geriicht,

Ech si ganz onschëlleg, ech hunn näischt gestiicht.“

De Riichter, deen dat net iwwerzeege konnt,

Sot him, si hätte senger Fangerofdréck fonnt.

„Gesäis de! Onméiglech!, laacht den Ugekloten dunn,

Ech hat dach déi ganzen Zäit d’Händschen derbei un.“

 

 

 

 

D’KRÄTSCHEN

 

De Rob, dee verwonnert sech iwwert säi Frënd,

Deen op de Krätschen um Trëttoir do kënnt.

„O jee, klot deen dunn, jo, bedenk der blouss,

Ech gouf d’lescht vun engem Auto ugestouss.

Mä ech kann der mam beschte Wëllen net soen,

Ob ech schonn nees ouni Krätsche ka goen.

Tjo, geet et elo erëm mat menge Been?

Mäin Dokter seet Jo, mäin Affekot, dee seet Neen.“

 

 

 

 

KAPPWÉI

 

„Här Dokter, Här Dokter, ech packen et net méi,

Lo hunn ech säit Wochen de Kapp jo scho wéi

An dobei hunn ech an dem Liewen, bestëmmt!

Nach keng Zigarett a keng Zigar gefëmmt.

An heescht et, de Patt hält gewieweg a jonk:

Nach nimools hunn ech eng Drëps Alkohol gedronk.

A frot Der mech, ob ech eng Mausi vläicht hätt?

Neen, ech leien ëmmer eleng an dem Bett.“

Den Dokter, dee knäppt sech de Mann emol vir,

Bekuckt sech seng Akaul, bekuckt sech seng Stir:

„Et bleift blouss eng Ursaach, sou seet hien dorop,

Den Hellgeschäin dréckt Iech ze schwéier op d’Kopp.“

 

 

 

 

DE FUTTBALLIST

 

De Mulles, dat ass hire beschte Mann

Als Stiermer beim „F.C. Knätschbumm-an-eran“

An no dem Mätsch weist e sengem Stippchen dann,

Wat nach an him stécht a wat en nach alles kann.

Dësleschter wollt d’Chantal aus Virwëtz mol wëssen,

Wouhier da säin Emil sou feireg kënnt këssen -

Deen Usaz, déi Ausdauer, deen Zongeschlag 

Do fiers de ewech! Dat ass jo wonnerbar!

Dunn äntwert de Mulles: „Ma ech ginn der sou rosen,

't ass all Sonndeg u mir fir de Ball opzeblosen.”

 

 

(ufanks der 80er Joeren)