DE WOLLEF AN DE FUUSS

 

Am Wanter do kënnt bei dat klengt Fuusselach

De Wollef duerch Straiss an duerch Hecke geschlach.

O Fiiss-chen, sou seet en, 't läit iwwerall Schnéi,

A wëlls d’ eppes friessen – du fënns guer näischt méi.

De Fuuss wor op Zack, huet sech net laang beduecht:

Komm, Koseng, komm mat mer, mir ginn lo op d’Juegd.

 

Nun héier dach nëmmen de Fuuss, wat e laacht!

Hie leckt sech de Mond nach, 't huet him gutt geschmaacht.

Seng Saach gong net schlecht, ewell hie krut genuch:

't gouf Zoossiss a Jelli a Pangech a Kuch.

De Fiiss-che wor flénk, jo, dat ass an der Rei,

Mä Spëtzbouf a schlau wor en och nach derbei.

 

De Wëllefchen ower hat ëmmer déck Pech,

Hie koum op der Kiermes am schlechsten ewech.

Kee Wonner, du hues net genuch nogeduecht,

Du hues blouss gejickt, ower ni iwwerluecht.

Denk blouss un däi Schwanz an ziel d’Streech, déi s de krus –

Nee, Wollef, du bass an du gëss ni e Fuuss!

 

 

(1984)