DE GOUREGE WOLLEF

AN

DEN DÉCKEN HOND

(LE LOUP ET LE CHIEN - I / 5)

 

Et wor eemol am leschte Joer

Géint Owend an de Summerméint,

Du hat dem Bauer Jemp säi Flocki

De Wollef um Feldwee begéint.

Den Hond koum gutt ronn, fett gefiddert,

Dee Kärel wor nach niimools krank –

De Wollef, dee wor rabbleg, goureg,

E wor bal nëmmen Haut a Schank ...

 

„Mäi léiwe Koseng!, sot de Wollef,

’t ass ongerecht, sief éierlech,

Ech sinn e Wollef, du e Mippchen,

An dach bass du méi déck wéi ech.

Dir platzt deng Bretell an däi Kolli,

An ech, ech fale vun de Been ---“

't ass wouer, duecht den Hond, an dobei

Si mir Famill nach mateneen,

A sot zu him: „Ma Jong, nu lauschter,

Ech leien ower och d’ganz Nuecht

Virun der Dier a mengem Hais-chen,

Ech passen op an hale Wuecht.

An duerfir kréi’n ech Mëllech, Grompren,

Geméis a Fleesch vum beschte Stéck -

Mä komm, schaff mat mir fir mäi Meeschter,

Da gëss de och nees staark an déck.“

 

De Wollef, dee wor averstanen.

A si zwee op de Baurenhaff,

Den Hond leeft vir, de Wollef hannen -

Op eemol ass deen ower paff.

„Hee, Flocki, käicht en, so, du hues jo

Eng Ketten an dem Hals. Firwat?“

- „Mä iwwerlee mol, mengt de Mippchen,

Ech hale Wuecht, sot ech jo grad.

An een, dee Wuecht hält, deen ass eben

De ganzen Dag och ugestréckt.“

 

Dem Wollef bleift dunn d'Maul opstoen -

A Kette leien?

’t ass verréckt!

 

„Neen, neen, mäi léiwe Koseng Flocki,

Do ginn ech ower net mat dir.

Kuck, ech ka fräi dorëmmer lafen

A mengem Bësch, bal hin, bal hier.

Ech päifen op däin décken Teller,

Ech bleiwe léiwer, wou ech sinn,

Ech bleiwe léiwer dënn a rabbleg,

Mä ugestréckt wëll ech net ginn ...“

 

 

D'Buch

 

"HÄPPI LËTZEBUERG"

 

(2009)

 

 

Satiresch Lidder

a 

Gedichter