D'HUESEN AN D'FRÄSCHEN

(LE LIÈVRE ET LES GRENOUILLES - II / 14)

 

Zwee arem, kleng driibséileg Huesen,

Déi knadderen an hierer Stuff,

Si hunn es sat an d’Flemm mam Liewen

A schneiden eng ganz traureg Schnuff.

Kee Wonner, well all gudde Sonndeg,

Da schéissen d'Jeeër kräiz a quier,

Et sinn der och souguer scho wiertes,

Scho wiertes hannert hinnen hier.

 

„Hopp, komm, mer lafe bei de Weier,

Sou mengt deen eelsten Hues, an dann,

Da so mer: Schluss! Et ass eriwwer!

A puchen eis zesummen dran.

Well sech am Waasser ze ersaufen,

Dat muss dach sécher besser sinn,

Wéi ëmmer nëmme fäerten, fäerten

A vun dem Fäerte geckeg ginn.“

 

Lo sti se bei deem déiwe Weier -

Ma jo, dann ass et elo aus ...

Hei sprangen e puer klenger Fräschen 

An engem Sprong wéi benzeg 'raus,

Se sprangen, quaken, quaken, sprangen

Ganz opgereegt an hin an hier ---

„Nu kuckt mol!, muss den Hues lo laachen,

Déi doe fäerte grad wéi mir.

Wéi ’t schéngt ass dat esou am Liewen:

’t huet keen hei op der Welt seng Rou ...“

 

A vun deem Dag u woren d’Huesen

Nees all zefridden an all frou.

 

 

D'Buch

 

"HÄPPI LËTZEBUERG"

 

(2009)

 

 

Satiresch Lidder

a 

Gedichter