D'SCHATZGRIEWER VUN ESCHENT

 

Zu Eschent, wou et Éislek gëtt,

Hat an dem Dännebesch ganz uewen

Den Däiwel viru laanger Zäit

Eng Goldkëscht met’rendéif vergruewen.

 

Dräi Borschte gongen eemol owes

Mat Schëpp a Spuet tëscht d’Dännebeem –

Ah, Jongen, weist är kräfteg Äerm!

Haut huele mer dee Schatz mat heem!

 

Si gruewen, schëppen, an de Koup

Gëtt ëmmer méi héich an den Dännen –

Mä hei, op eemol steet, o Schreck,

E Gaalgen niewendrun ze brennen,

 

An uewendrop do sëtzt den Däiwel

A laacht sech heemlech a seng Fäischt:

"Wee soll ech mir vun iech dräi kropen?

Dee mat der rouder Box villäicht?!"

 

An deen deet lo e spatze Kreesch –

Mä so, him ass et net geheier.

A pou! ass näischt méi ze gesinn

Vun Däiwel, Gaalgen a vu Feier.

 

Déi dräi man sech lo schnell duerch d’Latten,

Zwar ouni Goldkëscht – wat e Pech!

Mä dat ass hinne ganz egal, well

Si koumen dach nach gutt ewech ...

 

 

D'Buch

 

"HÄPPI LËTZEBUERG"

 

(2009)

 

 

Satiresch Lidder

a 

Gedichter